Sport day 2007
เป็นอะไรที่อยากร้องไห้ชมัด..ไม่อยากมา ไม่อยากไป ไม่อยากอะไร
ป้ายก็ลืม มาก็สาย ไอ้เรามันไม่มีอะไรดีซักอย่าง....
ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ทำอะไรก็ไม่ดี...ถ้าไม่มาวันนี้คงจะดีกว่าใช่ไหม
คงจะได้ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้อีก....เหมือนหลอกตัวเองยังไงอย่างนั้น
แค่เอาตัวไปเดิน ปั้นหน้ายิ้มหลอกๆ ก็คงทำได้เพียงเท่านี้
ก็แค่ทำมันให้จบๆ จบๆ จบกันไป....
ก็แค่อยากให้มันกลับมาเหมือนเดิม อยากรู้ว่าทำไม แค่จะเดินเข้าไปทักตามปกติ แต่ทำไมมันรู้สึกว่ายาก
ก็แค่ แค่ แค่เท่านั้นเอง....แต่มันคงจะไม่มีความหมายอะไรแล้วละ
คงเป็นเพียงตัวอะไรในสายตา...เพียง...แค่นั้น
นี่คงเป็นงานสุดท้ายที่จะมีตัวตนอยู่แล้วละ....
อาทิตย์หน้า รึปีหน้าค่อยว่ากันใหม่...จะลารึขาดก็มีค่าเท่ากัน งั้นพบกันปีหน้าเลยดีกว่าไหม
ถึงมันจะเป็นอะไรที่งี่เง่า...รู้ตัว แต่มันทำใจไม่ได้...ทำไม...ทำไม...และทำไม
ตอนนี้ก็ขอแค่นั่งไปวันๆ สอบไม่ติดก็คงงั้น เพราะมันเป็นไปไม่ได้หรอก...คงได้แต่เพียงฝัน
ฝันเท่านั้นที่จะทำให้เราเดินไปข้างหน้าอย่างมีหวัง....ก็คงเพียงแค่นั้น แค่นั้น และแค่นั้น
ทำไมเวลาคนเราดีใจน้ำตาก็ไหล....เศร้าก็ไหล....ทำไม....
วันนี้ไปดู ST แทบกลั้นไม่อยู่....ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอ่อนแอเช่นนี้....
ทำตัวงี่เง่าให้คนอื่นเค้ารำคาญ รึว่า...ชักช้าซะจนน่าเบื่อ ไม่ทันใจอย่างนั้นเหรอ
แต่ยังไงก็จะยังรักอยู่ดี ก็เป็นเพื่อนสนิทนี่นา....ถึงแม้ว่านับจากวันนี้มันอาจจะไม่เหมือนเดิม
ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าเดินเข้าไปหา...ก็แค่เดินเข้าไปทักทายแบบเก่า....แต่มันคงทำไม่ได้ใช่ไหม
....ก็คงขอให้...วันข้างหน้ามันคงจะดีขึ้น ดีกว่านี้....
เวลาอันน้อยนิด.....น้อยนิดจริงๆ.....แต่ก็......เอาเถอะ เราต้องพยายามเข้า....
ยิ้มแย้มเข้าไว้ ร่าเริงเข้าไว้ ให้สมกับเป็นลูกแมว .. ร่าเริง ร่าเริง ร่าเริง
ขอเวลาร้องเพียงวันเดียว....นับจากนั้นเราต้องฮึด...ไม่อยากอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว...
ก็แค่นั้น......เวลามันจะช่วยไหม ?? ช่วยได้จริงรึ ?? มันจะเป็นแบบที่คนอื่นว่าจริงรึ ??
........หาเรื่องเข้าโรงบาลดีไหมจะได้ไม่ต้องไปโรงเรียน......
กลัว กลัว มากๆ ว่าจะต้องวางตัวยังไงถึงจะไม่เคือง...ถ้าเราไม่มีตัวตนอยู่ก็คงจะดีกว่านี้
ถ้าไม่ไปวันนั้นก็คงจะดีกว่านี้ กว่านี้ กว่านี้ ถ้าหยุดแล้วทำให้มันเสร็จแบบปีก่อนก็คงจะดีกว่านี้ กว่านี้ กว่านี้
ถึงใครจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ....แต่เราไม่....เครียดจะแย่อยู่แล้ว.....
ถึงจะเห็นว่าทำตัวไร้สาระไปวันๆ .... แต่ถ้าเรื่องจริงแล้วมันก็ไม่ใช่...มันก็คงเป็นเพียงแค่นั้น เฮ้อ
เหนื่อย เหนื่อยมาก ทั้งกายและใจ....อาการแบบนี้เป็นเมื่อครั้งล่าสุดเมื่อไรน๋อ....แล้ว แล้ว แล้ว
ทำยังไงมันถึงจะจบไปซักทีไอ้ความรู้สึกแบบนี้....ครึ่งๆ กลางๆ เข้าไม่ได้ออกไม่ได้แบบนี้ ช่วยหยุดมันซักที
พอเถอะ...พอได้แล้ว...ยิ่งคิดก็อยากร้อง แล้วจะคิดไปเพื่ออะไร
ทำสมองให้ว่าง ว่างซะจนคิดอะไรไม่ได้อีกแล้วดีกว่ามั้ง....ก็แค่ทำได้มันก็คงหายแล้วนิ
ป้ายก็ลืม มาก็สาย ไอ้เรามันไม่มีอะไรดีซักอย่าง....
ทำอะไรก็ไม่ถูกใจ ทำอะไรก็ไม่ดี...ถ้าไม่มาวันนี้คงจะดีกว่าใช่ไหม
คงจะได้ไม่ต้องรู้สึกแบบนี้อีก....เหมือนหลอกตัวเองยังไงอย่างนั้น
แค่เอาตัวไปเดิน ปั้นหน้ายิ้มหลอกๆ ก็คงทำได้เพียงเท่านี้
ก็แค่ทำมันให้จบๆ จบๆ จบกันไป....
ก็แค่อยากให้มันกลับมาเหมือนเดิม อยากรู้ว่าทำไม แค่จะเดินเข้าไปทักตามปกติ แต่ทำไมมันรู้สึกว่ายาก
ก็แค่ แค่ แค่เท่านั้นเอง....แต่มันคงจะไม่มีความหมายอะไรแล้วละ
คงเป็นเพียงตัวอะไรในสายตา...เพียง...แค่นั้น
นี่คงเป็นงานสุดท้ายที่จะมีตัวตนอยู่แล้วละ....
อาทิตย์หน้า รึปีหน้าค่อยว่ากันใหม่...จะลารึขาดก็มีค่าเท่ากัน งั้นพบกันปีหน้าเลยดีกว่าไหม
ถึงมันจะเป็นอะไรที่งี่เง่า...รู้ตัว แต่มันทำใจไม่ได้...ทำไม...ทำไม...และทำไม
ตอนนี้ก็ขอแค่นั่งไปวันๆ สอบไม่ติดก็คงงั้น เพราะมันเป็นไปไม่ได้หรอก...คงได้แต่เพียงฝัน
ฝันเท่านั้นที่จะทำให้เราเดินไปข้างหน้าอย่างมีหวัง....ก็คงเพียงแค่นั้น แค่นั้น และแค่นั้น
ทำไมเวลาคนเราดีใจน้ำตาก็ไหล....เศร้าก็ไหล....ทำไม....
วันนี้ไปดู ST แทบกลั้นไม่อยู่....ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงอ่อนแอเช่นนี้....
ทำตัวงี่เง่าให้คนอื่นเค้ารำคาญ รึว่า...ชักช้าซะจนน่าเบื่อ ไม่ทันใจอย่างนั้นเหรอ
แต่ยังไงก็จะยังรักอยู่ดี ก็เป็นเพื่อนสนิทนี่นา....ถึงแม้ว่านับจากวันนี้มันอาจจะไม่เหมือนเดิม
ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าเดินเข้าไปหา...ก็แค่เดินเข้าไปทักทายแบบเก่า....แต่มันคงทำไม่ได้ใช่ไหม
....ก็คงขอให้...วันข้างหน้ามันคงจะดีขึ้น ดีกว่านี้....
เวลาอันน้อยนิด.....น้อยนิดจริงๆ.....แต่ก็......เอาเถอะ เราต้องพยายามเข้า....
ยิ้มแย้มเข้าไว้ ร่าเริงเข้าไว้ ให้สมกับเป็นลูกแมว .. ร่าเริง ร่าเริง ร่าเริง
ขอเวลาร้องเพียงวันเดียว....นับจากนั้นเราต้องฮึด...ไม่อยากอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว...
ก็แค่นั้น......เวลามันจะช่วยไหม ?? ช่วยได้จริงรึ ?? มันจะเป็นแบบที่คนอื่นว่าจริงรึ ??
........หาเรื่องเข้าโรงบาลดีไหมจะได้ไม่ต้องไปโรงเรียน......
กลัว กลัว มากๆ ว่าจะต้องวางตัวยังไงถึงจะไม่เคือง...ถ้าเราไม่มีตัวตนอยู่ก็คงจะดีกว่านี้
ถ้าไม่ไปวันนั้นก็คงจะดีกว่านี้ กว่านี้ กว่านี้ ถ้าหยุดแล้วทำให้มันเสร็จแบบปีก่อนก็คงจะดีกว่านี้ กว่านี้ กว่านี้
ถึงใครจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ....แต่เราไม่....เครียดจะแย่อยู่แล้ว.....
ถึงจะเห็นว่าทำตัวไร้สาระไปวันๆ .... แต่ถ้าเรื่องจริงแล้วมันก็ไม่ใช่...มันก็คงเป็นเพียงแค่นั้น เฮ้อ
เหนื่อย เหนื่อยมาก ทั้งกายและใจ....อาการแบบนี้เป็นเมื่อครั้งล่าสุดเมื่อไรน๋อ....แล้ว แล้ว แล้ว
ทำยังไงมันถึงจะจบไปซักทีไอ้ความรู้สึกแบบนี้....ครึ่งๆ กลางๆ เข้าไม่ได้ออกไม่ได้แบบนี้ ช่วยหยุดมันซักที
พอเถอะ...พอได้แล้ว...ยิ่งคิดก็อยากร้อง แล้วจะคิดไปเพื่ออะไร
ทำสมองให้ว่าง ว่างซะจนคิดอะไรไม่ได้อีกแล้วดีกว่ามั้ง....ก็แค่ทำได้มันก็คงหายแล้วนิ
